0
Temat jest zamknięty
Często jeżdżę i jeżdżę... spoglądam ku ziemi, pod ramą czerwoną rzecz niesamowita. Wśród tych kombinacji kilku metali jeden więcej metal kombinacyjny się rusza. Jeżdżę i jeżdżę, z zachwytem zamiast na drogę, na niego me oczy lecieć chcą, ja... ja bezsilny rzucam je w dół i już po chwili zastanawia się moja głowa jakby to sposobnie łańcuch ten zmienić, na ładniejszy, cudniejszy... Na najlepszy!
I już po chwili stojący na ziemię dotykam go moimi rękoma, z zachwytem patrząc i próbując go zdjąć niech wreszcie odpocznie, na cóż komuś się zda łańcuch, który nie działa. Pobiegłem zatem po farbę, stanie się jak pomyślałem! Już po chwili zmienił się kolor na złoty, był piękny i tryskał promieniami. To był chyba znak, że czas jechać dalej... Dałem więc go na swoje miejsce i razem podróżowaliśmy ku słońcu, mocno pedałując nagle w moje uszy wdały się dźwięki "Trzask! Trzask!" Pomyśłałem że nic poważnego, a po chwili pedałowanie na nic się zdało, łańcuch zbuntowany, pod wpływem gorąca spadł na ziemię z wycięczenia. A szkoda, metal nowy i piękny, ozdobniczy lecz buntowniczy. Co ja na to poradzę, muszę chyba ruszać dalej, lecz jak skoro nie mam pomocnika... Podszedłem więc do Niego i siłą próbowałem go dać tam, gdzie ma być, niestety, jak buntownik to buntownik. Nic nie działa, jestem zniemaszczony tą sytuacją, doskwiera mi gorąc, jemu pewnie też. Martwiąc się o tą całą sytuację, zawołałem mieszkańca spacerującego niedaleko drogi, ten przychodząc niewiarygodnie szybko uporał się z mym przyjacielem, a już po chwili był tam, gdzie być powinień... Dziwne, bo mnie słuchać nie chciał. Podziękowałem więc nieznajomemu i ruszyłem razem z łańcuchem w podróż na moją działkę, po drodzę razem podśpiewując i wyrażając swoje zadowolenie.
Użytkownik Brylant edytował ten post 16 wrzesień 2011 - 05:51
rozpiane rozbudowane ładne 
